یه جمله‌ای خوندم که گفته بود: "به خیر آدم‌ها مشتاق‌تر از خودشون نباشید".
یعنی برای کمک‌کردن به آدمی که هنوز ازت کمک نخواسته پیش‌قدم نشو، که واقعاً درسته. حاصل‌ی خوبی نداره و لطف تو بی‌ارزشه.
به نظرم دو حالت پیش میاد؛ یا لطفت می‌شه وظیفه‌ت و بی‌ارزش تلقی می‌شه، یا در نهایت بهت می‌گن بیجا کردی کمک کردی، مگه من خواستم؟
فکر کنم واسه من خیلی تلنگر خوبی بود چون همیشه مثل نخود هر آش می‌پرم وسط و فردین‌بازی در میارم.‌
پس منِ عزیز، صبر کن ازت طلب کمک شه، بعد کمک کن.

دوباره وارد فاز افتادگی شدم، امروز مجدد مصرف سرترالین رو ابتدا کردم. به‌سختی از تخت کنده شدم و تا یه قهوه آماده کردم، ساعت سه بعدازظهر شده بود. یعنی الآن.گلبانگ شجریان داره پلی می‌شه، کولر روشنه و روی کاناپهٔ جلوی پنجره لمیدم و سیگار گیروندم. به رضا گفتم خوب نیستم و قهوه‌مو بزنم کمی بالا بیام بعد پیام می‌دم، یعنی پیام نده، یعنی نپرس ناهار چی داری، یعنی نپرس چه خبر، برنامهٔ در زمان حاضرت چیه، یعنی نباش تا بالا بیام کمی.زر داره فرت و فرت ویدیو تخمی می‌فرسته و‌ نوشته «تو رو خدا کامنت»، یعنی قراره ی

من هنوز با دیدن ویدیو تک‌تک بچه‌ها گریه می‌کنم. هنوز بابت زنده موندن ازشون خجالت می‌کشم. روزای تلخیه و من حالم چندان خوب نیست. یادم باشه بیست و هشتم به روان‌پزشکم بگم که فاصلهٔ پنیک‌اتک‌هام کوتاه شده و دیگه توی مکان‌های عمومی هم پنیک می‌شم و خیلی شرایط دشواریه. پشت فرمون، توی مطب، توی باشگاه... .در زمان حاضر مامان وسط مکالمه هی دعای خیر کرد برام. خواستم بگم مادر چرا دعاهات مستجاب نمی‌شه پس؟ چرا بدرفهٔ راهم نیست؟ چرا از این کابوس کَنده نمی‌شیم؟ ولی از نحوهٔ نگهداری گل حرف زدم و اتو زدن لباس و کار